Çocuk hareketsiz kaldı.
Gözlerini ondan alamıyordu.
“Gitmemden korkuyorsun…”
“Hangi sırrı kastediyorsun?”
Kız yavaşça gözlerini kapattı.
Yıllardır eksik olan cesareti arıyor gibiydi.
Gözlerini tekrar açtığında sesi neredeyse fısıltı gibiydi.
“Hayatım hakkında inandığın her şey… gerçek değil.”
Çocuğun kalbi hızla çarpmaya başladı.
“Ne demek bu?”
Ona doğru bir adım attı.
“Tanıştığımız gün… sana hemen söylemek istedim.”
“Ama her seferinde seni kaybetmekten korktum.”
Oğlan ona baktı, gözleri sorularla doluydu.
“Beni kaybetmek… ne sebeple?”
Kız bakışlarını indirdi.
Elleri titriyordu.
“Çünkü birisi sana benim hakkımda yalan söyledi… hayatına girmeden çok önce.”
Çocuk nutku tutulmuştu.
“Kim?”
Derin bir nefes aldı.
“Her zaman güvendiğin biri.”
Sessizlik ağırlaştı.
Rüzgar yavaşça saçlarını savurdu.
“Adını söyle.”
Başını salladı.
“Önce bir şey görmen gerekiyor.”
Yavaşça çantasını açtı.
Zamanın biraz yıprattığı eski bir fotoğraf çıkardı.
Fotoğrafı parmaklarının arasında sıkıca tuttu.
“Yıllardır yanımda taşıyorum.”
Çocuk fotoğrafa baktı, hala ne olduğunu anlayamıyordu.
“Bu nedir?”
Fotoğrafı ona uzattı.
“Dikkatlice bak.”
Fotoğrafı aldı.
Yüzü anında solgunlaştı.
“Hayır…”
Bir adım geri çekildi.
“İmkansız…”
Fotoğrafta kendisi vardı.
Yıllar önce.
Hiç hatırlamadığı küçük bir kızın yanında.
Fotoğrafın arkasında bir tarih vardı.
Ve bir cümle.
“Bunu asla unutmayacağına söz ver.”
Çocuk yavaşça ona baktı.
Sesi titriyordu.
“Bu fotoğrafı nereden buldun?”
Kızın yüzünden bir damla gözyaşı aktı.
“Ben bulmadım.”
Kısa bir süre duraksadı.
“Her zaman benim oldu.”
Cevap vermeden önce…
Arkalarından yaşlı bir ses geldi.
“Gerçeğin tamamını öğrenme zamanım geldi.”
İkisi de döndü.
Birkaç metre ötede yaşlı bir adam duruyordu.
Elinde, ilkine tıpatıp benzeyen ikinci bir fotoğraf tutuyordu.
