Ekran kararıyor.
Birkaç uzun saniye boyunca…
genç adam hareketsiz kalıyor.
Telefonu neredeyse elinden kayıyor.
Genç kadına bakıyor.
Sonra yavaşça gözlerini indiriyor.
Kadın hiçbir şey söylemiyor.
Sadece bekliyor.
Genç adam sonunda fısıldıyor:
“Bu…
yıllardır hayalini kurduğum işti.”
Genç kadın yumuşak bir sesle cevap veriyor:
“Üzgünüm.”
Başını sallıyor.
“Üzgün olmana gerek yok.”
Sessizlik geri dönüyor.
Etraflarında…
binanın kapıları açılıp kapanıyor.
Çalışanlar olan bitenden habersiz yanlarından geçiyor.
Genç adam yukarı bakıyor.
“Aptaldım.”
Kadın ona sakin bir şekilde bakıyor.
“Neden böyle diyorsun?”
“Çünkü birkaç saniye içinde…
seni anlamaya çalışmadan yargıladım.” ”
Hafifçe gülümsedi.
Üzgün.
“Birçok insan böyle tepki veriyor.”
Gözlerini kapattı.
“Bu bir bahane değil.”
O anda…
asansör kapıları açıldı.
Altmışlı yaşlarında zarif bir kadın çıktı.
Tüm çalışanlar onu saygıyla selamladı.
Genç adam ona hiç dikkat etmedi.
Kadın, tekerlekli sandalyedeki genç kadını görünce durdu.
Sıcak bir gülümsemeyle yaklaştı.
“Toplantı bitti mi?”
Genç kadın başını salladı.
“Evet, her şey hazır.”
Kadın daha sonra genç adamı fark etti.
“Az önce görüştüğümüz aday sizsiniz, değil mi?”
Genç adam çekingen bir şekilde cevap verdi.
“Evet, efendim.”
Kadın birkaç saniye ona baktı.
Sonra genç kadına sordu:
“Onu tanıyor musunuz?”
Genç kadın tereddüt etti.
Sonra basitçe şöyle cevap verir:
“Bir süre önce tanıştık.”
Sessizlik ağırlaşır.
Yaşlı kadın iki genç arasında gidip gelir.
Sonra bir şeyin olduğunu fark eder.
Sakin bir şekilde sorar:
“Bir sorun mu var?”
Genç adam başını öne eğer.
“Hayır…
sorun benim.”
Kadın hafifçe kaşlarını çatar.
“Ne demek istiyorsunuz?”
Genç adam derin bir nefes alır.
“Önyargılarımın benim yerime karar vermesine izin verdiğimi yeni fark ettim.”
Kimse konuşmaz.
Genç kadın sessiz kalır.
Yaşlı kadın genç adama dikkatle bakar.
Sonra sakin bir sesle şöyle der:
“Bu işletmenin sahibinin kim olduğunu biliyor musunuz?”
Genç adam içgüdüsel olarak cevap verir:
“Hayır, efendim.”
Kadın genç kadına döner.
Sonra ona hafifçe gülümser.
“Sanırım tanışma zamanınız geldi.”
Genç adam aniden başını kaldırdı.
Kadın sakince devam etti.
“Bu şirketin kurucusu ve sahibi.”
Zaman durmuş gibiydi.
Genç adam genç kadına baktı.
Tek kelime bile söyleyemedi.
Ne gurur…
ne de öfke.
Sadece derin bir hayal kırıklığı.
Genç adamın boğazı düğümlendi.
“O…
siz miydiniz?”
Kadın hafifçe başını salladı.
“Evet.”
Sessizlik dayanılmaz hale geldi.
Bir adım geri çekildi.
“Bu görüşmeye geleceğimi biliyor muydunuz?”
“Adınızı bu sabah ancak tanıdım.
Size diğer tüm adaylarla aynı fırsatları vermeye karar verdim.” ”
Gözlerini kapatır.
“Ve sonra…
benim böyle tepki verdiğimi gördün.”
“Evet.”
Yaşlı kadın sessiz kalır.
İki gencin konuşmasına izin verir.
Genç adam tekerlekli sandalyeye bakar.
Sonra genç kadına.
“Sadece işimi kaybettiğimi sanıyordum.”
Sesi titrer.
“Şimdi anlıyorum ki bundan çok daha fazlasını kaybettim.”
Genç kadın nazikçe cevap verir.
“Benden seni uzaklaştıran tekerlekli sandalye değildi…
bir saniyede verdiğin karardı.”
Gözlerini indirir.
Cevap veremez.
Genç kadın yavaşça asansöre doğru yürür.
İçeri girmeden önce…
son bir kez arkasına döner.
“Bu şirkette…
görünüşten önce yeteneği görebilen insanlar arıyorum.”
Bugün…
bana henüz hazır olmadığını gösterdin.
Asansör kapıları kapanmaya başlar.
Genç adam içgüdüsel olarak içeri girer. Bir adım ileri.
Ama duruyor.
Anlıyor ki, hiçbir açıklama az önce olanları silemez.
Kapılar yavaşça kapanıyor.
Lobi sessizliğe bürünüyor.
Genç adam yalnız kalıyor.
Telefonu hala elinde.
Ekran hala ret mesajını gösteriyor.
Ama ilk defa…
en çok acı veren şey bildirim değil.
Genç kadının sessiz bakışlarının anısı…
asansör kapıları önünde kaybolmadan hemen önce.
